به خودم:

باید بگویم ببخشید
که زیر قولهایم زده ام گاهی
زیر قرارهای تنهاییمان

باید بگویم ببخشید
برای آن روزهای کوتاه فراموش نشدنی که کوچکت کردم آنقدر
بس که غرق وهم ابلهانه بودم
و برای این روزهایی که
بس که می پیچم درهم، بال پروازت را می بندم

باید بگویم ببخشید
برای همه ثانیه هایی که معجون آرامش و هیجانت را
بی هوا زمین ریختم
و برای همه لحظه هایی که شک کردم
به تو! به پریدن!

ببخشید بابت وقتهایی که
سقوط کردم ته دره و تو را کشاندم با خودم!
بابت همه وقتهایی که چشم نبستم و دنبالت بی حرف نیامدم
چشم نبستم ،دست به دستت ندادم
زیاد پرسیدم! بی ربط پرسیدم! بی جا پرسیدم!
و داشته هایم را، داشته هایمان، -در اصل- داشته هایت  را به باد دادم

ببخشید
ببخشید
که بزرگ نبودم گاهی
بزرگ نیستم گاهی
گمت می کنم بین آدمها!
کمت می کنم!
فراموش می کنم
قولهایمان را
قرارهای تنهایی مان را

هاهاها!!
سلام
بینی بین الهی مختون ترکید این چیزای اینجا رو خوندید؟
میبینی خواهر! میبینی من چی می کشم از دست این مخ!! تازه اینایی که اینجاس یه کوچولوشه ها!! تازه تر! یه کوچولو از اون چیزاییه که میشه نوشت!
کسی یه مخ صفر، یا در حد صفر بدون رنگ و خش سراغ نداره؟!!
این پوکوند منو به جان خودم!!ا

قراره!!! به زودی کارام کمتر شه! همش منتظرم کمتر شن بیام یه ذره ول بچرخم اینجاها! ایمیل ِ نزده و جواب نداده و نخونده و از این چیزا هم دارم تااااا دلت بخواد! به به! به به!! اما به کوری چشم دشمن!!!! بترکه بترکه چشم حسود شنگولیم و همچنان اون ایرادات وارده بر دلمان که در پست قبل ترها ذکر شد، مرتفع نگردیده!

خیلی هم که کار داشته باشم مثل الآن و الآنا
فرقی نداره!
وقتی یه حسی می آد و پشتش حرفی

امروز پاروهامو دارم می ذارم زمین!
می خوام دراز بکشم کف قایق و فقط زل بزنم به آسمون
بذارم هر جا جریاب آب می ره منو ببره
نمی خوام خودمو، خودمونو هدایت کنم
ایمان دارم که اون چیزایی که می دونیم، هزار بار کمتر از اوناییه که نمی دونیم
و ایمان دارم که جهان همیشه ما رو به سمت بهترین میبره،  اگه بتونیم دل به دلش بدیم
و هی پارو نزنیم! و هی و هی!
می خوام با یه ذهن خالی! خالی خالی راه بیفتم تو امروزهام
می خوام بذارم همه چی بکر بمونه،
هر چی جلو رومه، غیر منتظره باشه
تو اندیشه هام کهنه نشده باشه!
حتی تو آرزوهام دوره نشده باشه

می خوام خودم باشم، غریزه زندگیم و همه حس های زنانگی...

اون موقع ها که به گمونم بچه تر بودم
فکر می کردم میرم قائم میشم پشت در
که دلت تنگ شه برام، همونقدری که دل من تنگ میشد برات!
که همونقدری که من قائمکی نگات می کنم و هی هی خیالت می کنم و دلم پر میکشه برات، تو هم دلت پر بکشه برام و بی قراری کنی

اما...
الآن فکر که می کنم میبینم
من حتی اگه نخوام تو رو دلتنگ کنم، گاهی میرم پشت در
که دلم تنگ شه برات!!
شاید لازم دارم ازم دور شی-حتی در حد همین اندک-
شاید می خوام که عادی نشی برام
شاید میخوام من، من بمونه؛ گم نشه کنار دلخوشی ها 
که اگه نمونده باشه، می برّم زود

من لازم دارم هی بذارم باد بوزه بین لایه های بودن مون
که pile نشن رو هم دیگه و زیر زیرکی بپوسن!

اما هنوز اونقدر بچه هستم
که وقتی برمیگردم و تو دلتنگ نشدی، لبام ورچیده میشه و دلم تو یه چیزی بین ابر و مه و باد و بارون گیج می خوره...